“Hier bloeien mensen op”

Sanne van Driel, 16 seizoenen, voorzitter commissie opleidingen

Bij haar brigade in Brabant ging het altijd over dat ene eiland. Daar moest je heen als je oud genoeg was. Daar gebeurde het. Sanne werd nieuwsgierig, stapte in 2010 voor het eerst op de boot en bleef. Zestien zomers later staat ze er nog.

“Mijn ouders snapten er niets van,” zegt ze. “Je kunt toch ook gewoon gaan werken, zeiden ze. Maar je komt terecht in een club die je niet meer loslaat. Mensen die je vrienden voor het leven worden.”

Zaterdag vreemden, zondag vrienden

Haar eerste seizoen weet ze nog precies. De post, de zenuwen, het gevoel dat ze bijna niemand kende. “Je bent jong en je valt binnen in een groep waar je nog geen gezicht van kent. Spannend. En tegelijk het leukste wat er is. Op die eerste post zat ik met Klazien, we spreken nog steeds een aantal keer per jaar af.”

Het gaat snel op Texel en dat is geen toeval. Bij andere kustbrigades zijn er veel mensen die ’s avonds weer naar huis gaan. Bij de TRB blijf je. Een week lang, soms langer, leef je samen op het eiland. “Het is een soort snelkookpan,” lacht ze. “Je bent op elkaar aangewezen, dus je leert iemand razendsnel kennen. ’s Ochtends samen oefenen, overdag samen bewaken en ’s avonds samen aan tafel. Zo wordt een groep vreemden binnen een dag een team.”

Wij nemen geen genoegen met minder

Waar Sanne het meest trots op is, speelt zich achter de schermen af. Tien jaar leidt ze de commissie opleidingen. Vorig jaar wilde ze stoppen, maar ze kon het niet. “Ik wil zo graag helpen. Die bak aan ervaring laat ik niet zomaar los.”

Het opleidingssysteem van de TRB is haar kindje en dat merk je. “We horen het terug van iedereen die ermee in aanraking komt: dit staat goed. En elk jaar bevestigt de bond ons niveau opnieuw. De hele commissie denkt hetzelfde: kwaliteit is het uitgangspunt en we nemen geen genoegen met minder.”

Binnenkomen kan zonder ervaring

Toch gaat de deur nu verder open. Met meer strand te bewaken zijn er meer bewakers nodig. “We verwelkomen graag nieuwe strandbewakers. Je kunt bij ons beginnen zonder ervaring,” zegt ze. “Wij leiden je op, vanaf de eerste dag.”

Wie bij de TRB binnenkomt, krijgt een heel traject om te doorlopen: oefenen, herhalen en verdiepen. Tot je op het niveau staat dat de TRB altijd heeft geleverd. De lat blijft waar die ligt. “Er gaat een trap naartoe, zodat mensen hem kunnen halen. Dat hebben we zorgvuldig zo ingericht, mede dankzij onze jarenlange ervaring. En het leren doe je niet in een lokaal, maar op het strand zelf. Juist onder druk leer je het snelst. Dertig graden, een vol strand en jij staat er middenin. Altijd met iemand naast je, op taken die je aankunt. Zo groei je het hardst, terwijl je meteen iets betekent voor een ander. Want daar draait alles om: een mens helpen die je nodig heeft. Dat gaat bij de TRB boven alles.”

Iedereen mag zichzelf zijn

Wie er binnenkomt, dat maakt Sanne niet uit. De groep is breed en dat houden ze bewust zo. “Mensen komen vanuit het hele land, uit de zorg en uit de ICT. Types die elkaar in het dagelijks leven nooit zouden tegenkomen. En toch ben je op zaterdag al zowat met iedereen de beste vrienden.”

Het mooiste vindt ze de mensen die zichzelf onderweg tegenkomen. Ze denkt aan een jongen die stil en gesloten begon. “Op Texel bloeide hij open. Ineens maakte hij een praatje, hoorde hij er helemaal bij. Dat is wat het eiland doet. Wie en wat je ook bent, het is oké. Iedereen mag zichzelf zijn en haalt er zijn eigen vrienden uit.”

Waarom ze doorgaat

Texel en de TRB hebben haar veel gegeven: een zinvolle bijdrage, mooie momenten, netwerk door het hele land en blijvende vriendschappen. “Je loopt niet elke week bij elkaar over de vloer. Mensen als Klazien, Louise en Dennis, ik weet dat het goed zit. Ik leerde zelfs mijn vriend kennen op Texel, dat is toch bijzonder. Daar denk ik met een glimlach aan terug.”

Haar boodschap aan wie twijfelt is duidelijk: “Ik kan je honderd verhalen vertellen, maar je moet het zelf voelen. Kom een keer, ervaar het. Sommigen noemen het het Texel-virus. Eenmaal besmet kom je er nooit meer vanaf.” Sanne weet waar ze het over heeft. Zestien zomers en nog lang niet klaar.