“Ik koos voor de mensen”

Gerwin Linneman, twaalf seizoenen, postcommandant

Gerwin keek liever eerst de kat uit de boom. Zeker op vreemd terrein. Hij was eenentwintig toen hij voor het eerst de boot naar Texel pakte, achter een kameraad aan die er al bewaakte. Wat ouder dan de meeste nieuwe strandwachten en in zijn eentje een onbekende in een volle groep. Toch zat hij er na een dag al middenin.

“Je wordt direct meegenomen,” zegt hij. “Ook al ken je niemand, je hoort er meteen bij. Het voelt als snel vertrouwd en je kunt jezelf zijn.”

Gerwin hield altijd al van water. Snorkelen als kind, daarna de reddingsbrigade in Emmen, waar hij nog steeds lesgeeft. De stap naar Texel lag in het verlengde van een leven dat al om het water draaide. Inmiddels is hij drieëndertig en komt hij al een flinke poos op het eiland.

De mensen boven het loon

De eerste twee jaar bewaakte Gerwin ook in Zeeland. Betaald. Toen liep zijn school af en ging hij aan het werk. De vrije tijd werd schaarser. En dus moest hij kiezen: Zeeland legde geld op tafel. Texel niet, daar werk je als vrijwilliger.

“Ik koos Texel, puur voor de mensen en de lol ervan,” zegt hij zonder aarzelen. “Je doet het niet voor het geld. Ga je betalen, dan trek je misschien de verkeerde mensen aan. Mensen die het voor de centen doen. Juist omdat iedereen bij de TRB vrijwilliger is, doe je het samen. Dat is de kracht van de TRB.”

Een keuze die twaalf zomers later nog steeds klopt.

Toen het ineens echt werd

Het meeste werk zit in het kijken en vooruitdenken. De situatie lezen op een vol, een groep in de gaten houden en een situatie aan zien komen voordat het misgaat. “Je hebt het snel in de gaten als er wat is,” zegt Gerwin. “Soms zie je het al aankomen. Dan loop je er alvast naartoe. Waterveiligheid, daar staat de TRB voor. Aanwezig zijn, zodat het meestal bij observeren blijft en we echte problemen zo veel mogelijk kunnen voorkomen.”

Toch gebeurd het ook dat je echt in actie komt. Een gebeurtenis die Gerwin is bij gebleven: een vermist kind, een van een tweeling. De ouders waren in paniek, die emotie was overal op de post voelbaar. “Op het moment dat mijn voet het water raakte, ging er een trilling door me heen,” vertelt hij. “Dit is echt. We gaan het water in en de kans bestaat dat daar een kind ligt.” Hij had het eerder gedaan, maar nu kwam het hard binnen.

Toen kwam het verlossende bericht over de portofoon. Een andere bewaker rende terug voor zijn reddingsvest en zag bij de huisjes het kind gewoon lopen. “Zo’n opluchting. Naderhand bespraken we het na op de post. Je staat op zo’n moment meteen aan en bij iedereen kwam het binnen.”

De nieuwe generatie

In Emmen geeft hij al jaren les aan de jeugd. Een drietal kinderen, inmiddels een jaar of achttien, kregen les van Gerwin toen ze klein waren. Ze rolden van jongs af aan de reddingsbrigade in en nu pakken ze zelf de boot naar Texel. “Vorig jaar zat ik met twee van hen in dezelfde week,” vertelt hij. “Je hebt ze leren zwemmen en dan zie je ze daar staan, volwaardig bewaken. Dat stemt trots.”

Dat ze zo snel leren, zit hem in de uren en de plek. “Een les thuis duurt drie kwartier op zaterdag en is dan weer voorbij. Op Texel staan ze een week lang elke dag op het strand. Lopen, patrouilleren en communiceren. Waar ze eerst toekeken, klinkt het na een paar dagen: geef mij die porto maar, dat lukt mij ook wel. Je ziet ze groeien, in ervaring en in volwassenheid. Acht uur per dag ermee bezig zijn, dan maken ze sprongen.”

De breedte maakt de club

Wat de TRB sterk maakt, zit hem in wie er allemaal binnenkomt. Een timmerman, een loodgieter, iemand uit de ICT, een militair, een arts. Mensen die elkaar buiten Texel nooit waren tegengekomen en die op de post zo aan elkaar vastzitten.

“Je moet niet selecteren op een bepaald type,” zegt Gerwin. “Dan krijg je nooit zo’n brede, hechte club. Alle leden vullen elkaar juist aan. Het recept is simpel: elke ochtend samen oefenen, je taak als bewaker uitvoeren en daarna samen eten. En nieuwe mensen ook blijven verwelkomen.”

Een week, meer vraagt hij niet

Wat het Gerwin geeft? Zelfverzekerdheid, om te beginnen. Hij groeide van strandwacht naar postcommandant, naar opleider en beoordelaar. Hier op het strand leerde hij leidinggeven. “Voor een EHBO’tje draai ik mijn hand niet meer om. Pleister plakken, verband wikkelen, dat doe ik gewoon.”

En vriendschappen die blijven. Hij leerde er zelfs zijn vrouw kennen. Een weekendje weg betekent vaak Texel, als badgast op het strand en even langs de posten om te buurten. “Voor mij gaat er niks boven dat eiland.”

Zijn boodschap aan wie twijfelt, houdt hij nuchter. “Probeer het een week. Bevalt het niet, dan ben je een ervaring rijker. Maar meestal ben je verkocht. Een week vol gezelligheid, je leert nieuwe vaardigheden en je doet iets voor een ander.” Of je komt nooit meer terug, of je bent in één keer verkocht. Bij Gerwin was dit na één week duidelijk.