“Ga het gewoon ervaren”

Dennis Bekius, 28 seizoenen strandbewaker

Dennis was zes toen hij rondliep bij de reddingsbrigade in Friesland. Met dertien stond hij op het water, betrokken bij de organisatie van waterveiligheid rondom evenementen. Tussendoor keek hij naar Baywatch, zoals elke jongen in de jaren ’90. Stoer, dacht hij. Dat wil ik ook.

Op zijn zeventiende reed zijn moeder hem naar de boot. Hij stapte alleen Texel op en viel meteen in een groep die hem opnam.

“Sportief, sociaal, hartstikke hecht,” zegt hij. “En dat straalden we uit naar het hele eiland. Liep er een vrouw te worstelen met een kinderwagen, dan schoten we er met zijn allen op af. Dat aanstekelijke sociale, dat sprak me enorm aan.”

In 1997 pakte de krant het op: jongste strandwacht van Nederland. “Soms wordt er naar je gefloten,” stond erbij. Hij lacht er nog om.

Achthonderd meter de zee in

Zijn eerste jaar viel in het water. Het regende bijna onafgebroken. Toch kwam hij terug, want hij had vrienden gemaakt en die laat je niet gaan. Het tweede jaar gaf twee weken stralend weer en dus twee weken vol aan de bak. Ouders raakten in paniek hun kind kwijt. Mensen vielen om van de hitte. En op de één na laatste dag kantelde alles.

“Ik was achttien, lag in mijn zwembroek in zee, geen surfpak. Achthonderd meter uit de kust, op zoek naar drie drenkelingen.” Het ging serieus mis. “Een man, één van de drie, schreeuwde om zijn vrouw. Foute boel.” Het strand liep vol, honderden mensen en daar stond hij. Tot op het bot verkleumd.

“Medebewaker René stapte naar voren, griste een handdoek uit de handen van een badgast en sloeg die om me heen. Dat was hét moment. Dit is de TRB, dacht ik. Zo zorgen we voor elkaar.” Hij zwijgt even. “Ik voelde me enorm gezien. Daar ontstond mijn liefde voor de waterhulpverlening. Doordat je samen iets heftigs meemaakt en kunt bijdragen.”

Je maatjes laten je niet verzuipen

Daarom ging hij nooit meer weg. De zee beukt door en vergeeft niets. Soms moet je er alleen in. “Dan doe je dat omdat je vertrouwt op je eigen kunnen en op je maatjes. Die halen je eruit als het misgaat,” legt Dennis uit. “Je vertrouwt je leven letterlijk toe aan je teamgenoten. Daardoor ontstaan vriendschappen voor het leven. Een onuitgesproken afspraak, daar hoef je niks voor te doen. Die is er gewoon.”

Hij noemt een vriend uit 1997 die hij bijna nooit meer ziet. “Breekt bij mij de pleuris uit, dan staat ie er als ik hem bel. En andersom ook. Onvoorwaardelijk.”

Voorkomen dat het misgaat

Het werk als strandbewaker reikt verder dan mensen denken. Een kind met een spijker diep in zijn voet, dat met grote ogen omhoog kijkt. Een ouder die zijn kind al een half uur zoekt.

“Wij draaien bewust op preventie. Als gastheer van het strand. Je waarschuwt, je maakt een praatje, je houdt die groep jongeren met te veel drank op een dag van dertig graden in de gaten. Zo voorkom je dat mensen in de problemen komen. De mooiste redding is de redding die nooit nodig was.”

Dennis is realistisch. De zwemvaardigheid in Nederland holt achteruit, ook op Texel. Iedereen tuurt op zijn telefoon, dus raakt er sneller een kind zoek. “Het is serieus werk, wij zijn geen scouting. Juist daarom is het zo mooi om erbij te horen.” Ruimte voor geintjes is er volop, maar de professionaliteit staat altijd voorop.

Dit gebruikt hij nog elke dag

Wat het je oplevert, krijgt Dennis nauwelijks op een rij. Een week die voelt als een maand, omdat je zo veel nieuwe en mooie dingen ervaart. Vrienden van Delft tot Staphorst. En vaardigheden die hij nog dagelijks inzet in zijn werk in de gehandicaptenzorg en als raadslid in zijn gemeente. “Samenwerken, schakelen onder druk en knopen doorhakken als de tijd ontbreekt. Dat leer je niet in de collegezaal.”

Nu stuurt hij als algemeen commandant de boel aan. De feedbackformulieren van andere bewakers neemt hij goed in zich op, met name over de sfeer in de groep. “Iedereen moet zich veilig voelen en gelijke kansen krijgen. Geef mensen de ruimte om zichzelf te zijn en elkaar te vinden. Dat vind ik het mooiste.”

Wat heb je te verliezen?

Zijn boodschap aan jongeren houdt hij kort. “Je hoeft niet van Texel te komen. Je hoeft geen ervaring mee te brengen, wij leiden je op zodat je gecertificeerd het strand op gaat. Het kan je leven veranderen. Bij mij deed het dat. Je wordt onderdeel van een enorme familie door het hele land. Kost je een week, ga het gewoon ervaren. Wat heb je te verliezen?”

Elk jaar keert hij terug, nu met zijn gezin. Zijn zoontjes golfsurfen en willen niets liever dan het strand op. “De TRB heeft mijn leven veranderd,” zegt hij. Hij meent elk woord. “Samen met gelijkgestemde vrienden het verschil maken voor een ander, die het op dat moment zelf even niet redt. Dat is het mooiste gevoel dat er is voor mij.”